Als je niet van mij bent, vermoord ik je

yesim_candan-rtl-nieuws

Humeyra is maar 16 jaar oud geworden, door toedoen van een stalker genaamd Bekir. Meerdere kogels hebben haar van het leven beroofd. Ik lees dat ze 14 jaar was toen ze met hem een relatie kreeg. Hij was destijds dus 29 jaar. Is dat niet strafbaar? Toch hypocriet dat we onze mond vol hebben over kindhuwelijken elders in de wereld, terwijl een relatie met een kind in Nederland dus stiekem best kan. Dit had al niet mogen gebeuren.

Humeyra doet me denken aan de controversiële roman ‘Lolita’ van de Russisch-Amerikaanse schrijver Vladimir Nabokov. Het gaat over een wetenschapper die continu seksuele gevoelens heeft voor een meisje van 12 jaar. Zijn drang tot het najagen van lustgevoelens gaat uiteindelijk ten koste van het leven van een ander, net als bij Humeyra.

“Stalken gebeurt vaak na een verbroken relatie, waarbij de stalker het slachtoffer in zijn greep wil houden.”

Ik blijf achter met heel veel vragen over haar dood. De week ervoor was Humeyra nog naar de politie gestapt met een foto van Bekir met twee vuurwapens in zijn hand. In totaal zou ze drie keer aangifte hebben gedaan. De politie greep niet in.

Jaarlijks registreert de politie 21.000 gevallen van bedreiging en geweld tegen ex-partners, waarbij 35 moorden worden gepleegd. Stalken gebeurt vaak na een verbroken relatie, waarbij de stalker het slachtoffer in zijn greep wil houden. Maar een stalker kan zich ook een liefdesrelatie inbeelden: stalkers zijn vaak psychisch of emotioneel labiele mensen.

De hashtag #metoo heeft wereldwijd veel aandacht gekregen omdat de seksuele intimidatie en het misbruik van vrouwen moest stoppen. Maar ook stalking verdient aandacht: een hashtag als #youtoo zou de aandacht moeten vestigen op alle vrouwen die last hebben van stalkers die maar doorgaan, soms tot de dood aan toe.

“Een Britse krant schreef dat stalkers net zo moeten worden behandeld als verkrachters en pedofielen.”

We kennen meer gevallen zoals Humeyra. Denk ook aan Linda van der Giesen, een 28-jarige verpleegster die op de parkeerplaats van het ziekenhuis werd doodgeschoten door haar ex. Ook zij deed meerdere meldingen van stalking. Net als Raja Draaisma, die ook door haar ex werd doodgeschoten nadat ze door hem was gestalkt en geïntimideerd.

Dit bewijst waarom stalking serieus moet worden genomen. De Britse krant The Telegraph schreef laatst dat stalkers net zo moeten worden behandeld als verkrachters en pedofielen, en dat ze streng gemonitord zouden moeten worden.

Het is bijna 2019. We zijn met z’n allen bezig met goede voornemens. Laat het een voornemen zijn dat we aangiften voor stalking serieus gaan nemen en dat we allemaal, de politie voorop, meteen hulp bieden. #youtoo: dat kan gaan over jou, over iedere vrouw die last heeft van een stalker. Wat zouden de goede voornemens van Humeyra zijn geweest?

 

Kom maar op met die halal kerstboom

yesim_candan-rtl-nieuws

Als kind zat ik op een zwarte lagere school en de leukste periode was eigenlijk de kerstviering. Alle kinderen werden ondergedompeld in een sprookje met heel veel lekkers. Het mooiste verhaal vond ik dat van de drie koningen: ze hadden veel verstand van sterren, en dat ze de toekomst konden voorspellen maakte het helemaal magisch.

“Ik ben dol op kerst, de gezelligheid, goed voor elkaar zijn, de kerstboom en alles eromheen.”

Ik ben dol op kerst, de gezelligheid, goed voor elkaar zijn, de kerstboom en alles eromheen. Zo dacht de Marokkaans-Nederlandse acteur Nasrdin Dchar er ook over. Hij zette een supervrolijke foto van zichzelf met zijn  djellaba en een kerstboom op Instagram. Als reactie van een groep moslims kreeg hij verrassend allemaal bagger over zich heen. Deze mensen hanteren thuis blijkbaar de spreuk ‘twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen’. Terwijl de Koran spreekt over Isa, de zoon van Maryam, de islamitisch-Arabische naam voor Jezus, die genoemd wordt als een belangrijk profeet.

Dus laten we juist blij zijn dat we samen kunnen stilstaan bij deze belangrijke waarden, die zowel in de Bijbel als in de Koran worden verteld. Thuis vierden wij vroeger nooit kerst. Toen ik ouder werd, stimuleerde ik mijn ouders om een kerstboom te kopen. Ook vierde ik kerst met de ouders van mijn Rotterdamse vrienden. Hun huis was zo prachtig versierd: net Buckingham Palace, met Wedgwood-kerstservies, een prachtige tafel – als kind had ik het gevoel dat Queen Elizabeth ieder moment kon binnenlopen. Kerst had altijd iets magisch.

“Mijn lievelingskerstfilm is Scrooge, over die keiharde, gierige zakenman.”

Kerst betekent voor mij ook een periode van bezinning en saamhorigheid, zoals ik dat ook bij het Suikerfeest vier. Mijn lievelingskerstfilm is Scrooge, over die keiharde, gierige zakenman. In de kerstnacht krijgt Scrooge bezoek dat hem lessen leert over de waarde van vrijgevigheid en saamhorigheid. De volgende morgen is de vervelende gierigaard veranderd in een menslievende, vrolijke, gulle baas: hij heeft geleerd om liefde en geld te delen.

Anno 2018 leven in Nederland 980.000 mensen in armoede. Er is veel stille armoede: het is vaak niet zichtbaar dat mensen hun huur niet meer kunnen betalen of dat hun kinderen zonder ontbijt de deur uit moeten. Eén op de 9 kinderen groeit op in armoede. Dit zijn in totaal 277.000 kinderen! Daarbij leven 227.000 huishoudens langdurig onder armoedegrens.

“Kunnen we met kerst niet twee religies met elkaar verbinden door samen te geven?”

Laten wij dat toe? In de islam is het geven van een aalmoes (‘zakat’) één van de vijf pijlers. Met de kerstdagen in aantocht kunnen we misschien, in plaats van andere religies te veroordelen, twee religies met elkaar verbinden door samen te geven. Als je zo graag religieus wilt zijn, laat dan je portemonnee spreken via de aalmoes.

Ook baby Jezus werd verwend door drie koningen van alle huidskleuren. Diversiteit zit in de kerstviering. Hopelijk komt de HEMA of Albert Heijn volgend jaar met een halal kerstboom, zodat we accepteren dat je én moslim bent, én een kerstboom hebt – graag wél met halal ballen.

Integreren? Alleen als ik geen last van je heb

yesim_candan-rtl-nieuws

De integratie is mislukt. Het integratiedebat domineert al jarenlang de krantenkoppen en de politieke agenda. De berichtgeving over onze andere landgenoten houdt de gemoederen bezig. Bijvoorbeeld de Turkse Nederlanders die op de Erasmusbrug in Rotterdam de Turkse vlag lieten wapperen en daar de boel domineerden. “Hoe kan dat nou, ze zijn toch hier geboren?”

“Chinese Nederlanders: de bevolkingsgroep waarover we bijna niet horen.”

Marokkaanse Nederlanders die op straat vrouwen lastigvallen. “Hoe kan dat nou? Hebben die jongens geen respect voor vrouwen?” Surinaamse Nederlanders die een mening hebben over de zwartepietendiscussie. “Hoe kan dat nou? Zwarte Piet is toch geen racisme?” Antillianen die hoog lijken te scoren in de criminaliteitscijfers. “Hoe kan dat nou? Waarom gaan ze op boevenpad, ze krijgen toch een uitkering?”

De bevolkingsgroep waarover we bijna niet horen, zijn Chinese Nederlanders. Over hen lezen we nauwelijks negatieve berichten. Hoe kan dat nou? Laatst was ik, als Turkse Nederlandse, uitgenodigd bij de lancering van een evenement, Leading Asians. Aangezien Turkije voor 97 procent bij Azië hoort, voelde ik me die avond erg ‘Asian’.

“Aziaten werken keihard, zonder enige vorm van slachtofferschap te tonen.”

Onder de genodigden waren Koreanen, Vietnamezen, Chinezen en Indonesiërs, velen succesvol ondernemer of medisch specialist. Dit netwerk werd in stijl gelanceerd in het champagnehuis Maison Moët. Ik was erg onder de indruk, zowel van de bescheidenheid alsook van de elegantie van de aanwezigen.

De kracht van Leading Asians, opgericht door Janine Kho, zit besloten in de woorden ‘Aziaten klagen niet’. Aziaten werken keihard, zonder enige vorm van slachtofferschap te tonen. Je hoort ze niet, maar je ziet ze wel.

Oprichter Leading Asians Janine Kho, Founding partner Foodhallen Chong CHU met zijn partner  Joyce Chu- Hung, Dr. Kakkhee Yeung vaatchirurg, Edwin Goudens van den Handel stylist.Oprichter Leading Asians Janine Kho, Founding partner Foodhallen Chong CHU met zijn partner Joyce Chu- Hung, Dr. Kakkhee Yeung vaatchirurg, Edwin Goudens van den Handel stylist.

Wanneer ben je nou goed geïntegreerd in Nederland? Waar moet je aan voldoen om te tonen of je erbij hoort of niet? Als we naar de Aziaten kijken, dan kunnen we wel zien dat er een verband is tussen dominante en bescheiden culturen, culturen die het integratieproces bemoeilijken of juist vergemakkelijken.

“Dominantie leidt in het algemeen vaker tot spanning en frictie tussen culturen en religies.”

Kunnen we zeggen dat bescheiden culturen makkelijker integreren, waarbij het succes in stilte wordt behaald? Dominantie leidt in het algemeen vaker tot spanning en frictie tussen culturen en religies. Dominante culturen kunnen meer ruimte claimen voor hun wensen.

Bij nader inzien is in stilte integreren, zoals veel van de Leading Asians doen, misschien wel het beste recept voor een vreedzame multiculturele samenleving.

Nederland is toe aan een bescheiden integratiemodel van culturen. Geen overlast veroorzaken blijkt de allerbelangrijkste succesfactor voor integratie. Op straat niet, met je vlaggen niet, met je zwartepietendiscussie niet en met je boevenpad niet. Ik vraag u allen twee minuten stilte voor integratie.

Je suis HOER

yesim_candan-rtl-nieuws

Als kind maakte ik van dichtbij drugsverslaafde prostituees mee in een achterstandsbuurt van Rotterdam. Het was de normaalste zaak van de wereld dat je naalden en condooms op straat tegenkwam. Deze kwetsbare vrouwen hadden pooiers, die hen op afstand controleerden en commando’s gaven.

“Bedenkt u zich dan tegelijk dat een van deze vrouwen uw dochter, uw zus had kunnen zijn.”

Als kind had ik snel in de gaten dat het niet pluis was omdat de pooiers geweld gebruikten. Ik kreeg er een onveilig gevoel van, want ik zag veel onrecht. Ik kan niet tegen onrecht. Ik zag het verdriet en onmacht in de ogen van de prostituees, als zwerfhonden, op zoek naar een thuis. Nee, voor hun eigen plezier deden ze dit werk niet. Als ik aan de situatie terugdenk krijg ik buikpijn. ‘Wat is er van hen geworden’, vraag ik mij af. Bedenkt u zich dan tegelijk dat een van deze vrouwen uw dochter, uw zus had kunnen zijn.

Deze week stond geweld tegen vrouwen centraal. Tijdens de sintintocht in Eindhoven riepen PSV-supporters ‘stinkhoer’ tegen antizwartepietbetogers. Alsof het niets is. Stinkhoer. Schelden is verbaal geweld. Het viel mij op hoe makkelijk je als vrouw het woord ‘hoer’ naar je hoofd  geslingerd krijgt tijdens je studententijd. De zogenoemde corporale wereld heeft blijkbaar van de moeders en/of vaders geleerd om te schelden naar vrouwen.

“Ik heb nog nooit van een Turkse man ‘hoer’ naar mijn hoofd geslingerd gekregen maar wel van Nederlandse mannen.”

Ouders, we moeten onze zonen opvoeden. We moeten hen zo opvoeden dat schelden naar een vrouw niet geoorloofd is. Ik heb nog nooit van een Turkse man ‘hoer’ naar mijn hoofd geslingerd gekregen maar wel van Nederlandse mannen. Ik ben ooit Joodse hoer genoemd door Amsterdamse studenten omdat ze vroegen of ik een echte bontjas aanhad. Ik wilde hun geen antwoord geven en ze antwoordden met ‘dan ben je dus een Joodse hoer want alleen Joodse hoeren dragen een bontjas’. Zo dan!

Wereldwijd gaat het om één op de drie vrouwen die te maken heeft met geweld, om precies te zijn om één miljard vrouwen dus. Geweld tegen vrouwen staat ook op ons netvlies door de wereldwijd bekende foto van de Iraanse Somayeh Mehri en haar dochter Rana Afghanipour. Moeder en dochter waren door de man des huizes aangevallen met zuur. De foto raakt mij enorm: zij geven elkaar een zoen omdat sinds hun verminking niemand anders hen wil zoenen.

“Hoeveel vrouwen in Nederland hebben niet te maken met uitbuiting en gedwongen prostitutie?”

De Nobelprijs voor Vrede ging dit jaar niet voor niets naar een voorvechter voor vrouwenrechten, de Congolese arts Denis Mukwege.  Een held. In het door hem opgerichte ziekenhuis in Congo behandelt hij slachtoffers van groepsverkrachtingen en seksueel geweld.  25 november is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot ‘Internationale Dag voor de Uitbanning van Geweld tegen Vrouwen.’ We kunnen 8 maart, de Internationale Vrouwendag, niet vieren als er in de wereld één miljard vrouwen zijn die te maken hebben met geweld…

Ook in Nederland is het slecht gesteld als het gaat om geweld tegen vrouwen. Volgens onderzoek van de Fundamental Rights Agency van de EU ligt het percentage vrouwen dat in Nederland te maken heeft met seksueel, fysiek of psychisch geweld op 45 procent. Gemiddeld worden per week 24 aangiften van verkrachting gedaan in Nederland.

Hoeveel vrouwen in Nederland hebben niet te maken met uitbuiting en gedwongen prostitutie? We kennen allemaal de verhalen van paspoorten die worden afgepakt van vrouwen uit het buitenland die hier willen werken. Veel vrouwen zijn daarmee eigenlijk slachtoffer van moderne slavernij.

“Woorden maken meer kapot dan een vrouw lief is.”

Ook hoeren hebben rechten en ‘stinkhoeren’ al helemaal. Echter, de echte stank komt uit de mond van de heren die verbaal geweld gebruiken. We mogen als maatschappij gescheld zoals ‘HOER’ niet accepteren. Niet bij demonstraties, niet op sportvelden, niet op scholen, nergens.

Hoer zijn is een beroep als men hiervoor kiest en als je ertoe gedwongen wordt dan is het moderne slavernij. We moeten met z’n allen onze mond spoelen met zeep als we ‘HOER’ als scheldwoord gebruiken. Woorden maken meer kapot dan een vrouw lief is.

Het recht op de eigen voorhuid

yesim_candan-rtl-nieuws

“Als ik een zoon krijg dan laat ik hem zeker besnijden”. Ik was ervan overtuigd dat áls ik een zoon mocht krijgen, hij zeker besneden zou worden. Hij was vijf weken oud toen ik voor het eerst met hem in Turkije was. Mijn vader belde mij op en zei: ‘Kom pas terug wanneer hij besneden is’. Ik keek mijn zoon aan terwijl ik mijn vader aan de telefoon had en dacht ‘ik durf niet’. De angst kwam door alle enge verhalen waarbij het mis was gegaan.

De Turkse traditie is: als je je zoon laat besnijden, dan geef je een besnijdenisfeest met alle toeters en bellen. Het jongetje in kwestie heeft een soort carnavalspak aan. Mijn familie komt helemaal in stijl, in galajurken en vooral met mooie haren. Ik hoorde van mijn familie al ‘de jurken hangen klaar!’ Vroeger werden de Turkse jongens besneden toen ze vijf, zes, zeven jaar oud waren. Tegenwoordig is het ook, net als bij de Joden, al snel na de geboorte.

De piemel is een statussymbool.

Ik vertelde in alle eerlijkheid aan mijn vrienden in Turkije dat ik twijfelde over zijn besnijdenis. Of ik wel wist hoe onhygiënisch het is, een onbesneden piemel… Zij probeerden mij dan ook te overtuigen van hun gelijk en dat het niets te maken heeft met religie, louter met hygiëne. Daarnaast zijn ze zo trots als een pauw wanneer de zonen besneden zijn. Beeldmateriaal van de werkelijke besnijdenis wordt gedeeld op social media. Topless zonnen doen de Turken niet, maar met piemels die worden besneden hebben ze geen moeite. De piemel is een statussymbool.

In Nederland worden elk jaar tussen de 10.000 en 15.000 jongens besneden. De reden is meestal religieus of cultureel: ze zijn vaak moslim of Joods. Als je besneden bent, dan hoor je er bij. Echter, ik ken ook verhalen uit de Joodse gemeenschap waarbij oma’s niet wilden dat hun kleinkinderen werden besneden uit angst voor wat zij hebben meegemaakt. Het is een feit dat je meteen zou kunnen weten of iemand moslim of Joods is. Tijdens je eerste date vraag je of hij zijn onderbroek naar beneden doet zodat je letterlijk weet wat voor vlees je in de kuip hebt.

Een Nederlandse vader hoort mijn twijfel en roept dat ik het echt niet moet doen, omdat het kindermishandeling is. Hij legt met een onweerlegbare logica en nuchterheid uit dat we geboren zijn zoals we geboren zijn. Een kind kan op die jonge leeftijd nog geen eigen keuze maken. IJsland wil zelfs als eerste land in Europa jongensbesnijdenis verbieden want het zou strijdig zijn met de kinderrechten van de Verenigde Naties. Door voorstanders wordt ook gewezen naar meisjesbesnijdenis, wat sinds 2005 in IJsland verboden is net als in de meeste andere Europese landen. In Nederland stelt artsenfederatie KNMG dat besnijdenis bij minderjarigen wordt beschouwd als een schending van de integriteit van het lichaam.

De naakte waarheid zit tussen de benen.

Tegenwoordig zie je op tv veel naakte mensen, ‘Adam zoekt Eva’ en ‘Undress for Love’ waarbij deelnemers elkaar beoordelen op de naakte lichamen.  Ik zie een nieuw tv-programma voor mij: ‘Zoek de Voorhuid’. Dit om te zien of de man in kwestie Joods, moslim, of geen van beide is. Want besnijdenis is tenslotte een uiterlijk kenmerk waarmee mannen zichzelf gewenst of ongewenst framen over hun geloof en/of cultuur. De naakte waarheid zit tussen de benen. Mijn waarheid is dat – heel ongebruikelijk in mijn cultuur – ik mijn zoon zelf laat beslissen wat hij wil. Het recht op de eigen voorhuid.

Voor hoeveel zou jij je kind verkopen?

yesim_candan-rtl-nieuws

Ik was gisteravond bij een bijeenkomst van Human Rights Watch. Wat mij het meest heeft geraakt is het verhaal van Nujood Ali. Nujood is pas 9 als ze door haar vader voor 750 dollar wordt verkocht aan een man. Een kindhuwelijk. Die man belooft haar vader om haar niet aan te raken tot haar puberteit. Deze waardeloze man verkracht haar tijdens zijn gekochte huwelijksnacht. Wanneer ze naar haar ouders gaat voor hulp, laten zij hun dochter in het huwelijk zitten.

Maar Nujood is heel dapper en gaat hulp zoeken buiten haar ouders om. Als ze 10 jaar is, is de jongste ter wereld die gaat scheiden. Mijn dochter is 1 jaar ouder dan Nujood en ik word misselijk bij de gedachte alleen al. Misselijk van die ouders, misselijk van die pedofiel die door een kind aan zijn trekken komt. Misselijk van zo’n land waar je kinderen kunt verkopen en kunt uithuwelijken. Misselijk van het feit dat er nu zoveel kinderen in de wereld verkracht worden door mannen drie keer de leeftijd van zo’n kind. Zum kotzen.

”Hoe kun je als vader nou slapen, wetende dat je kind verkracht wordt?”

Ja laten we eens hier druk om maken. Laten we eens hierbij stilstaan als ouder en/of als mens als u dit nu leest. Wat zou u doen? Nee, wij zijn met z’n allen bezig voor de voorbereidingen van Sinterklaas. Toch blijft die vraag bij mij hangen. Wat zou ik doen? Ik zou nog eerder mezelf laten hoereren, om maar niet mijn kind te hoeven verkopen. Als vader weet je toch dat zo’n pedofiel niet zijn woord houdt? Hoe kun je als vader nou slapen, wetende dat je kind verkracht wordt?

“Ook wij moeten beter voor onze kroost zorgen”

Ik besef dat ik erg emotioneel ben dat kinderen dit moeten meemaken als je weet dat eenderde van de wereldbevolking kind is. Kinderen zijn kwetsbaar en onschuldig. Zij lopen de kans eerder ziek, uitgebuit of misbruikt te worden dan volwassenen. Daarom is door de Verenigde Naties een verdrag aangenomen speciaal voor kinderen. Dit verdrag heet het Verdrag voor de Rechten van het Kind. Wij zouden ons hieraan moeten houden. De realiteit heeft mij gisteravond murw gemaakt door alle verhalen die ik mocht beluisteren. Maar ook boos omdat we blijkbaar kinderen niet kunnen beschermen waar ook ter wereld.

Denk je dat dit een-ver-van-mijn-bed-show is? Dat in Nederland alles goed gaat? Hier zijn ook genoeg schrijnende, pijnlijke gevallen, van kinderen die onze hulp en steun nodig hebben. Kinderen die wij niet hebben kunnen beschermen zoals Sharleyne die van het balkon naar beneden is gegooid. Er waren namelijk verschillende meldingen gemaakt bij instanties over het gezin. Zo zijn er aangrijpende verhalen van onze kinderen in Nederland. Kinderen die door verwaarlozing ten onder gaan, letterlijk en figuurlijk. We hebben natuurlijk niet te maken met kindhuwelijken zoals in Jemen maar ook wij moeten beter voor onze kroost zorgen. Dit is ons plicht,punt.

“Ik heb me jaren schuldig gevoeld over haar dood.”

Zo gebeurde er in mijn leven ook een trauma, namelijk de dood van Olivia. Olivia en ik zaten bij elkaar op de lagere school in Rotterdam. Op een zwarte Rotterdamse school, letterlijk en figuurlijk zwart. Ik zat met kinderen in de klas die bont en blauw naar school kwamen door mishandeling. We hadden een meester die eigenlijk seksueel gefrustreerd was en zijn frustratie op ons botvierde. Maar je zei niets tegen je ouders. Zo ging dat.

Olivia was van Kaapverdiaanse afkomst en ik was dol op haar. Zij was mijn beste vriendinnetje, ze zei niet veel. Wij staken samen altijd over op een druk kruispunt in Rotterdam. ‘Hand in hand kameraden’-gevoel, oversteken met onze ogen dicht. We deden maar wat. Allebei aan ons lot overgelaten. Totdat we niet samen liepen. De juffrouw vertelde ’s ochtends dat Olivia er niet meer was. Ze was overreden. Mijn wereld is toen even gestopt. Ik heb me jaren schuldig gevoeld over haar dood.

‘DIT NOOIT MEER’

De Nederlandse politiek houdt de gemoederen bezig met het kinderpardon. Zo heeft heel Nederland zich ingezet voor de Armeense kinderen Lili en Howick. Echter, velen zijn gesneuveld en zijn terug gestuurd. Eén van de rechten van het kind is het recht op identiteit. Deze vierhonderd kinderen in kwestie zijn hier geboren en getogen. Dit zijn dus ‘onze kinderen’. En wat zou Dijkhoff zeggen? En dus? Dat zal ik je vertellen: en dus zijn zij hier geboren, en dus zij zijn Nederlander, en dus kunnen we hun identiteit oftewel hun Nederlandse identiteit niet afpakken.

Zoals gisteravond Emina Cerimovic haar levensverhaal als vluchteling vertelde. Nu een volwassen vrouw, die als 8-jarige vluchtte voor de oorlog in Bosnië. Gevlucht uit die oorlog, waarvan wij na de Tweede Wereldoorlog zeiden ‘DIT NOOIT MEER’. Zij vertelt over haar vader die is vermoord, over haar opa die is vermoord, over haar vrienden die zijn vermoord, en het gaat maar door. Ze zegt: “I stopped counting (Ik ben nooit gestopt met tellen, red.)”. Ze vertelt en vertelt en de zaal is muisstil…

Nu, vandaag, op dit moment zijn er veel kinderen in Nederland en buitenland die onze steun nodig hebben. Een Nujood, een Olivia of een Lili en Howick. Verdrietige, bange kinderen. Sommigen hebben een lange vlucht achter de rug om naar het veilige Nederland te komen. Sommigen zijn hier geboren en hebben hier verschrikkelijke dingen mee gemaakt. Het hadden uw en mijn kinderen kunnen zijn. Zijn we nou niet in staat als land om deze kinderen te helpen? Voor hoeveel zou jij je kind willen verkopen zodat hij of zij veilig kan leven? Zou de vader van Nujood Ali ook zo hebben gedacht?

De ver-Kardashianering van de islam

yesim_candan-rtl-nieuws

Op Twitter lees ik een bericht over een Somalisch model genaamd Halima Aden. Mijn interesse wordt gewekt door haar schoonheid en haar hoofddoek. In de eerste plaats vind ik dit een vorm van emancipatie omdat een bloedmooie vrouw met een hoofddoek de wereld verovert in de harde modellenindustrie.

Als ik verder kijk naar haar foto (zie hieronder) merk ik dat ik een mening begin te vormen over haar hoofddoek. Een hoofddoek staat voor een overtuiging oftewel een religieuze identiteit. Ik respecteer de autonome keuze van deze vrouwen. De hoofddoek is bedoeld om mannen niet te verleiden, waarbij zij dit vooral doen omdat zij dit als een islamitisch voorschrift zien. Zij baseren zich daarbij op ayaat uit de Koran, Soera Het Licht 31.

Halima AdenHalima Aden

Zo heb ik een gesprek met mijn zoon over hoofddoeken na een bezoek aan een voetbalvereniging. Hij ziet een meisje van ongeveer zijn leeftijd, 7 jaar oud, een hoofddoek dragen en kijkt mij verbaasd aan. Ik leg hem uit waarom vrouwen een hoofddoek dragen en hij probeert een link te leggen met zijn leeftijdsgenote.

Ik vraag hem wat hij hiervan vindt, waarop hij antwoordt met: “Ik begrijp het niet.” Ik twitter zijn reactie, waarop mensen mij op mijn plek zetten omdat ik mijn religieuze frustratie op mijn kind botvier. Nee beste mensen, ik ben opgegroeid met hoofddoeken. Mijn beide oma’s dragen een hoofddoek. In Rotterdam ben ik opgegroeid in een ‘zwarte wijk’ vol hoofddoeken. Ik heb geen enkel probleem met een hoofddoek, wel met een sluier.

“Ik vroeg mijn tante of ze haar excuses wilde aanbieden.”

In Turkije is er altijd spanning rondom ‘de hoofddoek’. Op een dag zaten we in de auto met mijn moeder, tante en kinderen, en we zagen een vrouw die een lift wilde. Deze lieve vrouw was de vrouw van onze bakker en mijn moeder maakte mij erop attent dat ik haar mee moest nemen.

Deze mevrouw had een hoofddoek op en stapte in de auto. Mijn tante zei: ”Kinderen kijken zo raar naar je omdat je een hoofddoek draagt en zij zijn dit niet gewend”, wat natuurlijk niet waar was. De mevrouw in kwestie begon te huilen. Ik vroeg mijn tante of ze haar excuses wilde aanbieden. De mevrouw was enorm geraakt en ze vertelde hoe zij zich regelmatig in haar eigen land gediscrimineerd voelt om haar hoofddoek.

“Is dit een vorm van compensatie of provocatie?”

Het hoofddoekdebat is, zowel in Turkije als in Nederland, net als het zwaard van Damocles. We willen onze handen er niet aan branden terwijl we er allemaal er iets van vinden. Zo kwam ik in het ‘Turkse Ibiza’ een groep vrouwen tegen. Ze hadden te grote borsten met te kleine bikini’s aan. Ze gingen los met alcohol en ik vroeg aan één van de dames waar ze vandaan kwamen en hoe ze thuis gekleed waren. Ze antwoordde mij met een glimlach en ze zei: “We are from Saudi Arabia. Yes, at home we are totally covered.” Ik vroeg haar verwonderd of dit dan niet een dubbele moraal is. Ze glimlachte nog een keer naar mij… en ging door met haar gin-tonics drinken.

Op sociale media en op straat in Nederland zie ik dames met hoofddoeken die eruitzien als de Kardashians. Is dit een vorm van compensatie of van provocatie? Ze hebben fillers in hun lippen, wimperextensions en dergelijke. Ze hebben heel hoge hakken aan en ze zijn ook nog enorm sensueel gekleed. Ik spreek met verschillende Nederlandse vrouwen en ik laat hen de foto’s zien van de ‘Kardashian-lookalike-moslima’s’ met hun hoofddoeken. We krijgen een gesprek over ‘Waarom bedek je je haar?’ en ‘Zie je er zo sexy uit?’ Wat voor statement maken deze vrouwen? Conclusie: tegenstrijdig gedrag.

“Een emancipatie van de hoofddoek samen met rondingen van Kim Kardashian”

Iemand op Twitter zegt tegen mij: ”Gedraag je niet zo als een conservatieve moslima!” Is het zo dat die dames niet mooi mogen zijn van mij? Waar heb ik eigenlijk last van? Misschien heb ik last van de nieuwe generatie moslima’s die alle trends volgen en meedoen. Misschien heb ik behoefte aan framing van het geheel als ‘vrome moslima’s met een hoofddoek’.

Als ik verder zoek dan kom ik zelfs een heuse trend tegen: When the Hijab is for Allah but the Booty is for Abdallah… Ik zie konten zoals Kim Kardashian, zoals alleen zij dit kan laten zien. Ik zie foto’s met borsten die ‘in your face’ zijn en die achterwerken pontificaal laten zien. Ik zie een verseksualisering van de vrouwen met een hoofddoek. Is dit een vorm van emancipatie voor deze moslimas? Een emancipatie van de hoofddoek samen met rondingen van Kim Kardashian.

Ik blijf achter met de overpeinzing dat ik het zo tegenstrijdig vind. Je wilt je haar bedekken maar je hebt wel ‘the follow me home and fuck me shoes’ aan. Ook religie blijkt dus beïnvloedbaar door trends, vanwege bekende figuren in de media die het imago van religies zoals de islam kunnen veranderen…